P l A n K T o N

ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เป็นหนังสือโฆษณา เขาว่าไว้ว่า "ถ้าเราหัดมองโลกด้วยสายตาของเด็ก อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น" โฆษณาบางชิ้นจึงเรียบง่าย เหมือนการให้คำตอบเด็กสักคน

ฉันเห็นด้วยกับความคิดนี้... เพราะทุกปัญหาที่เรากำลังเผชิญ ดูเหมือนมันจะกลายเป็นเรื่องยากขึ้น...เมื่อเรายิ่งโตขึ้น บางเรื่องเป็นปัญหาเดิม... แต่ทำไมเมื่อก่อนเรามองว่ามันเป็นเรื่องง่าย

เราน่าจะลองตัดสินปัญหา...หรือหาวิธีแก้แบบเด็กๆ เหมือนเล่นๆก็เบื่อ...เบื่อก็นอน...ตื่นก็ลืม มาเล่นต่อได้ เวลาเด็กทะเลาะกัน...ก็ไม่เคยโกรธกันข้ามปี อย่างมากก็ข้ามคืน...วันรุ่งขึ้นก็ต้องมีใครสักคนมาขอคืนดี และไม่จำเป็นว่าต้องเป็นฝ่ายผิดเริ่มก่อน... ไม่เคยมานั่งคิดกันว่าใครผิดใครถูก ขอเพียงแค่รู้สึกว่า...ยังอยากเป็นเพื่อนเล่นกับเขาอยู่ คนถูก...ก็กล้าพอที่จะเดินไปพูดคุยกับคนผิดก่อน... โดยไม่รู้สึกเสียหน้า

ทำไมเราไม่ทะเลาะกันให้เหมือนเด็ก.. อะไรทำให้เราเปลี่ยนไป เรารู้จักคำว่า "ผิด" หรือ "ถูก" เมื่อโตขึ้น ถูกสอนว่า "ผิด" ก็ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ เมื่อไม่ผิด ก็ไม่ต้องสนใจ มีคำว่า "ศักดิ์ศรี" ให้เราสะกดให้ถูก "คิด" ให้มาก เมื่อเผชิญกับปัญหา เราใช้ความรู้ให้คำตอบ มากกว่าใช้หัวใจตัดสินแต่ทำไมผลลัพธ์ที่ได้... มันกลับทำให้เรานอนไม่หลับ...ตื่นมาก็ไม่ลืม

ในขณะที่ถ้าเราเป็นเด็ก...เราเป็นฝ่ายถูก...แถมเราเป็นฝ่ายผูกมิตรก่อน เราแก้ปัญหาด้วยวิธีง่ายๆที่ผู้ใหญ่คงทำไม่ได้ แต่มันกลับทำให้เรานอนหลับสนิทจนถึงรุ่งเช้า... ที่อาจจะฝันบ้าง... ก็คงเป็นเรื่องราวที่เราจะเล่นกันในวันถัดมา เท่านั้นเอง

 

ดีเนอะ ชอบๆ

http://www.thaimsn.net/ASCIIMSN.htm#

http://webmessenger.msn.com 

ลืมไปว่ามีspace ขอบคุณแซมที่เตือน ปิดเทอมไปบวชชีพรามณ์มาแหละ ดีมากๆๆ เดินจงกลมด้วย แต่คราวนี้แปลก ไม่เหมือนตอนเข้าค่ายธรรมมะ รู้สึกเห็นโลกขึ้นเยอะ สามธิเป็นสิ่งสำคัญ พระพุธศาสนามีเสน่ห์อย่างนี้นี่เอง ใครไม่เคยก็ลองบวชดูนะ ดีจริงๆๆ ผู้ชายก็บวชเป็นพระไป เลย ตอนแรกคิดว่าเป็นพระเป็นแม่ชีสบาย แต่ไม่เลยมีกิจกรรมทำทั้งวันเหนื่อยสุดๆ ตื่นมาตักบาตร ช่วยยกอาหารประมาณ 10 ถาด แล้วก็รอพระฉันท์ แล้วเราก็ทานต่อ ต้องสวดนะโมก่อนทานข้าวด้วย ทานเสร็จก็สวด เสร็จแล้วก็ล้างจาน แล้วก็ทำวัตรเช้า แล้วก็ไปช่วยเตรียมอาหารต่อ แล้วก็เหมือนเดิม ตอนเย็นทำวัตรเย็น ทุ่มนึงเดินจงกลม แล้วก็มานั่งสมาธิ แล้วก็หลับ เหนื่อยสุดๆๆ แต่ก็ได้อะไรเยอะอะ ไม่ง่ายเลยแต่สนุกดี พี่หนุ่ยพีสจะเพิ่มรูปพี่หนุ่ยให้เพิ่มขึ้นนะคะเทศบาลน้อยอย่างอนนะ คิดถึงพี่เนยจังเป็นดีเจสนุกไหมคะ

คิดถึงMotana มากๆๆ อยากไปอีก ชอบๆๆ ตอนกลับมายังคุยกันอยู่เลย ว่าคนเราควรอยู่กับปัจจุบันไม่ใช่อดีต แต่ดีใจอะที่มีอดีตที่ประทับใจไว้ให้จดจำ อยู่ที่โน่นไม่Homesick  กลับมาHomesick ซะงั้น กลับมาไว ไม่ทันตั้งตัว 555 นี่แหละ ชีวิต อืมตอนแรกไปนะ ก็คิดว่าคงอยู่ลำบากแล้วไม่ใช่บ้านเรา แต่ก็เห็นอะไรบางอย่างว่า "สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอด ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ตายไป ต้นหญ้ายังอยู่ได้ เราก็ต้องอยู่ได้ "และแล้วก็ผ่านมาได้ด้วยดี  555 แอบเน่า แต่ก็จริงนะ

ที่เมืองหนึ่งของประเทศกรีก เคยมีรูปปั้นแกะสลักตั้งอยู่ใจกลางเมือง
ปัจจุบันนี้ รูปปั้นนี้ไม่เหลือแม้แต่ซาก
แต่แผ่นที่จารึกที่บรรยายเกี่ยวกับรูปปั้นยังคงเหลืออยู่
คำบรรยายเขียนไว้ในรูปแบบการสนทนาระหว่างรูปปั้นกับคนที่เดินผ่านไปมา
"รูปปั้นเอ๋ย ท่านชื่ออะไร"
"ฉันชื่อโอกาส"
"ใครเป็นคนแกะสลักท่านขึ้นมา"
"ช่างแกะสลักชื่อ
ลีซีปัส"
"ทำไมท่านจึงยืนเขย่งเท้า?"
"เพื่อบ่งบอกว่าฉันอยู่เพียงชั่วครู่ชั่วยาม"
"แล้วทำไมที่เท้าของท่านจึงมีปีก"
"เพื่อแสดงให้เห็นว่าฉันจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว"
"แต่ทำไมผมด้านหน้าของท่านจึงยาวอย่างนี้"
"ก็เพื่อให้คนที่พบฉัน จะได้จับฉวยไว้ได้ง่าย"
"แล้วทำไมหัวด้านหลังของท่านจึงล้าน ไม่มีผมแม้แต่เส้นเดียว"
"ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า เมื่อฉันผ่านไปแล้ว ก็ยากที่จะจับฉันได้ใหม่"
จริงด้วย ทางด้านหน้าของ "โอกาส" มีผมยาวแต่ด้านหลังล้านเกลี้ยง
เพราะเมื่อปล่อยให้ "โอกาส" ผ่านไปแล้ว
ก็ยากที่จะจับยึดมันกลับมาได้อีก
"โอกาส" จึงเร้าเตือนเราทุกคนว่า
"อย่ามาต่อว่าฉัน ว่า ฉันไม่เคยมาเยี่ยมกราย
เพราะบ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันมาเคาะประตูแต่เธอกลับไม่อยู่บ้าน
ทุกวัน
ฉันยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเธอ
เรียกให้เธอตื่น ให้ขยันขันแข็ง
ให้รีบตัดสินใจ
ให้ลงมือทำ ให้ออกแรง ให้สู้ เพื่อจะได้มาซึ่งชัยชนะและความสำเร็จ
จงอย่าปล่อยให้ฉันผ่านไป เธอจะได้ไม่ต้องมนั่งเสียใจในภายหลัง
ที่ฉัน "โอกาส" ผ่านมา แต่เธอไม่รู้จักจับฉวย"

 

วันนี้ไปซ่อมรถมาอะ ตั้งแต่เที่ยงถึงห้าโมงครึ่งนานมาก ช่างใจเย็นสุดๆๆ เราถามอะไรก็ตอบอะ  ค่าซ่อมรถก็นะ 1,060 ก็โอนะ ซ่อมเบรก ซ่อมที่จับเกียร์ ซ่อม แล้วก็เช็ค ได้ตั้งหลายอย่าง ทำให้เรารู้เพิ่มอีกว่าครั้งต่อไปต่องซ่อมโชค กะแตรรถยนต์ เฮ้อว่าและไม่จบแค่นี้ เค้าบอกว่าถึงจุดๆนึงมันก็จะอยุ๋ที่ชลบุรีนะ เค้าบอกว่า2,200 เลยเอามาซ่อมที่กรุงเทพดีกว่า ช่างนิสัยดีด้วย ไม่โกงอะ ชอบๆๆ หาคนแบบนี้ยาก น้องเรานั่งรอหน้ามุ่ยเลย มีคนชมว่ากระต่ายโตขึ้นสวย กระต่ายมองหน้าเค้าใหญ่เลยอะ  อดทนมากนั่งรอไม่บ่นซักคำ  น่ารักสุดๆ กลับมานะ ถามว่า สนุกป่าว ถามไปงั้นแหละ กระต่ายตอบว่าสนุก เราเลยถามต่อไปอีกป่าวไว้พาไป กระต่ายหัวเราแบบเจื่อนๆๆ แล้วก็ส่ายหัวบอกว่าไม่ไปแล้วคะ 555 โดนใจเรามากน้องชอบตามตลอด คราวหน้าคงไม่ตามและ ส่วนส้มก็น่ารักมากเลย ถึงแม้จะขี้บ่นแต่เป็นน้องที่น่ารักมากๆๆ  จริงใจดี